Blog week 9 van mijn stage

Beste lezer,

Welkom bij blog 9 alweer van mijn stage hier in Malta. Deze week was er wel weer eentje hoor. Een rollercoaster van emoties om het maar even zo te noemen. Want in mijn vrije tijd heb ik veel leuke dingen gedaan en het heel gezellig gehad maar op stage, hoe Rob Geus het zou zeggen: man man man.  Laten we dan maar met het leuke nieuws beginnen.

Op maandag had ik vrij en zijn we met ze'n alle naar Popeye Village geweest, de plek waar Popeye de film ook echt is opgenomen en nu gebruiken ze het als een toeristische attractie. We zijn door al die huisjes gelopen en leuke foto's gemaakt die ook zeker hierbij zal uploaden. Maar je kon daar ook in de zee zwemmen en een wipe-out baan doen. Ik ben er wel echt die dag achtergekomen dat ik zeker geen werk moet maken van wipe-out want daar was ik slecht in, komt ie weer: man man man. Ik heb het niet 1 keer gehaald en kwam dichterbij een gebroken rib dan de finish, daar laat ik het ook wel bij. Daarna gingen we met ze'n alle uiteten en ik bestelde pasta carbonara maar wat ik was vergeten is dat er geen een lekkerder is dan die van papa dus die viel toch tegen. Des al niet te min toch wel lekker gegeten. En om de avond goed af te sluiten zijn we naar het cafe gegaan tegen over het huis van onze vrienden, genaamd 'Down The Rabbit Hole'. Het is zegmaar zo'n grimmig grunt café. Maar ik zal geen Caelin zijn als we dat café niet even op zijn kop gingen zetten. Dusssss kregen Jip en ik het geweldige idee om karaoke te doen en iedereen in dat café erbij te betrekken en daar zijn gelukkig geen beelden van.

En toen dinsdag begon de werk weer en het begon al dat ik de hele week middag shifts heb tot in de avond dan start je om 14:00 uur dus je hebt al niks aan je dag en dan kom je aan en dan is er gewoon bijna niks meer te doen. Want het hoogseizoen is voorbij en het is ook maar een klein hoteleke. Maar het allerergste is een collega van ons waar ik mee moest werken de bijna gehele week. Hij werkt er nu bijna 1,5 maand iets korter dan wij en hij kan en wilt werkelijk waar HELEMAAL NIKS. En ik denk dan eerst bij mezelf van hij werkt er pas een korte tijd en iedereen leert op zijn eigen tempo maar ik heb zo'n gevoel dat hij niet meer te redden is. Ik sta als stagiair hem alles uit te leggen en moest van zijn werk alles controleren omdat het anders over 2 weken hier dicht kan.

En ik ben ook een beetje een bazig type dus ik snap dat 2 bazige types niet goed samen kunnen werken want hij heeft er ook een handje van. Maar dan zit ie mij te verbeteren terwijl ik het goed doe en hij fout en dat schiet door het verkeerde keelgat. Dus dat wilt nog wel eens botsen maar ja ik probeer aardig en professioneel te blijven en wat daar goed tegen werkt is de servetten vouwen voor het ontbijt. Daar wordt ik toch zo rustig van... HEERLIJK. Maar wat ik het aller ergste vind is dat hij dan een grote fout maakt en daar mij de schuld van geeft, een mooi voorbeeld: laatst hadden we eenn check-in en die kregen een fles prosecco op de kamer omdat ze VIP waren, nou prima dus hij zegt dat ik naar 102 moest en gaf mij ook die kaartjes van de kamer, nou ik dat mooi geregeld. Kom ik beneden en ik kijk naar de check-in die hij had gedaan en ik zie kamer 103 staan oftewel stond in de verkeerde kamer. Nou dan kun je terug naar de kamer tegen over de mensen die hem moeten krijgen om hem te geven en dan sta je daar toch een beetje als lulletje rozenwater want ze zien dat je het verkeerd had neergelegd. Nou zo'n VIP vindt zichzelf al helemaal een VIP dus daar gaat je eerste indruk. Zegt ie daarna tegen mij 'wat doe je nou hoezo breng je het naar de verkeerde kamer toe het is toch niet zo moelijk'. Nou en toen kwamen die kwart Turkse genen naar boven maar besloot toch om rustig te blijven maar wel te zeggen dat dit niet klopt en niet oké is. En dat ging dus zo de hele week. 

Dus ik kwam zaterdagavond thuis na dit debacel dus ik besloot om op stap ietsie pietsie meer te drinken dan normaal want ik moet wat. Ik ga verder niet op verder in op de details want alles wat ik zeg kan tegen me gebruikt worden.

Alleen moest ik daar zondag de vruchten van plukken want ik was zo vreselijk moe, en had nergens zin in en ik wou geen mens in een straal van 1km bij me in de buurt hebben. Gelukkig niet ziek geworden maar zat er wel doorheen maar dat is natuurlijk mijn eigen schuld.

Dat was het eigenlijk wel een beetje voor deze week en mooi samengevat inderdaad een rollercoaster van emoties.

Bedankt voor je aandacht en tot volgende week.

Groetjes,

Caelin